به مناسبت عید سعید غدیر خم در خدمت عارف مستجاب الدعوه حضرت استاد حاج فردوسی بودیم.

به ایشان عرض کردم:

بعضی از حاجت‌داران گرامی، به اثربخشی دعای شما، اعتماد ندارند. ما برای «اعتمادسازی» آنها چه باید بکنیم؟

فرمودند:

«اعتمادسازی» کار خداست. شما فقط «اعتمادسوزی» نکنید.

اعتماد نوری‌ست که خدای تبارک و تعالی در دل افراد قرار می‌دهد و آنها بر وسوسه‌های بازدارنده‌ی شیطان، غلبه می‌کنند و اقدام به ثبت التماس دعا می‌نمایند.

محروم ماندن عده‌ای از دعای من، مربوط به وسوسه‌های شیطان رجیم است؛ ولی بعضی از افراد، روزی استجابت با دعای من ندارند.

یعنی خدای تبارک و تعالی روزیِ استجابت آنها را در نزد شخص دیگری و یا عمل دیگری قرار داده است.

اگر شما برای «اعتماد سازی» تلاش کنید، از منظر توحیدی، کار درستی انجام نداده‌اید. باید کار خدا را به خدا واگذارید.

البته «اعتمادسوزی» هم نکنید؛ یعنی رفتارها و گفتارهایی انجام ندهید که عزیزانی که خداوند مهربان، «اعتماد» را در دل آنها قرار داده است، سرد و دل‌شکسته و سرخورده شوند.

شما باید با گشاده‌رویی و مهربانی به مراجعین، پاسخ بدهید و مشاوره بدهید و خدمت‌رسانی به حاجت‌داران عزیز را با سرعت و دقت انجام بدهید.

نباید بدون عذر، پاسخگویی را به تأخیر بیندازید یا با جواب‌های نادرست و رفتارهای توهین‌آمیز موجب «اعتمادسوزی» شوید.

کسی که به دعای من اعتماد ندارد، فقط خدا باید برای او اعتماد ایجاد کند.

هر کار دیگری از سوی شما برای ایجاد «اعتماد»، اشتباه است و نوعی دخالت در کار خداست.

عرض کردم:

آیا اجازه داریم با انتشار نتایج دوستان از دعای مستجاب شما، اعتمادسازی کنیم؟

فرمودند:

چند نتیجه‌ی مختصر مثلاً ده مورد را در فضاهایی که دارید منتشر کنید تا کسی که می‌خواهد بداند آیا افرادی از دعای من نتیجه گرفته‌اند یا نه، نمونه‌هایی داشته باشد.

اما این‌که نتایج مکرر و فراوان منتشر کنید، شبهه‌ی تأثیرگذاری ایجاد می‌کند.

گویا می‌خواهید با انتشار نتایج فراوان و پشت سر هم، مراجعه‌کننده را ذهن‌شویی کنید؛ یعنی ذهن و دل او را دستکاری کنید تا به اثربخشی دعای من، ایمان بیاورد.

این کار از نظر اخلاقی و نیز از منظر توحیدی، کار درستی نیست؛ پس در حد ده نتیجه، منتشر کنید تا کانال‌های‌تان خالی از نتیجه نباشد؛ اما بنا را بر انتشار مفصل نتایج نگذارید.

اجازه بدهید کسی که خدا دل او را به این سمت، هدایت کرده، با نور و گرمایی که خدا در دلش قرار داده، اقدام به ثبت دعا کند.

عرض کردم:

آیا اجازه داریم دعای مستجاب شما را تبلیغ کنیم؟

فرمودند:

اگر تبلیغ به معنای بیان غیرواقع‌ها باشد، مجاز نیست؛ اما اطلاع‌رسانی به معنای این‌که به مردم، خبر بدهید که چنین شخصی هست و چنین موهبتی از خدای تبارک و تعالی دریافت کرده و چنین عنایتی به او شده که صدایش در ملکوت آسمان‌ها شنیده می‌شود و دعایش مستجاب می‌گردد، اشکال ندارد؛ بلکه بسیار پسندیده و خوب است.

ولی حتماً در متن‌هایی که برای اطلاع‌رسانی می‌نویسید، مواظب باشید به نحوی ننویسید که مراجعه‌کنندگان، خیال کنند دعای من مطلق است؛ چون هیچ چیزی در این عالم، مطلق نیست.

ننویسید «تمام» کسانی که التماس دعا می‌دهند، حاجت می‌گیرند؛ بنویسید: «خیلی» از افرادی که التماس دعا می‌دهند حاجت می‌گیرند؛ تا مراجعه‌کننده گمان نکند که قانون حاکم بر دعای من، با قانون حاکم بر جهان هستی متفاوت است و به نحوی استثناست. هیچ استثنائی در کار نیست.

درست است که خیلی افراد از دعای من، نتیجه‌ی دلخواه، در زمان دلخواه به دست آورده‌اند؛ اما بعضی افراد هم هستند که نتیجه‌ی دلخواه را نگرفته‌اند یا در زمان دلخواه، نگرفته‌اند.

بنابراین اطلاع‌رسانی کار بسیار خوب و مناسبی است؛ اما نباید «اعتمادسازی» کنید؛ چون «اعتمادسازی» کار خداست.

خداوند مهربان، باید دل‌ها را گرم کند.

چرا نباید مرحله‌ی اول که «اعتمادسازی» است را شما انجام دهید؟ چون مرحله‌ی آخر هم با خداست.

یعنی در مرحله‌ی نخست، خدا باید «اعتمادسازی» کند، در مرحله‌ی بعد، من دعا می‌کنم در مرحله‌ی آخر هم خدا باید استجابت را بدهد.

اگر شما با ترفندهای ذهن‌شویی و دستکاری روانی، «اعتمادسازی» کنید و مردم، به اعتماد نتایجی که گذاشته‌اید یا نوع کلماتی که نوشته‌اید، به دعای من اعتماد کنند، شما باید استجابت را بدهید و این خیلی کار مشکلی است.

پس «اعتمادسازی» را به خدا واگذار کنید؛ همچنان که دادن استجابت را به خدا واگذار می‌کنید. (پایان سخنان استاد)

اعتمادسازی!

ارتباط با ما در پیام‌رسان‌های زیر: