از حضرت استاد حاج فردوسی پرسیدم:

چرا مسیر مرجعیت را پیش نگرفتید تا از جایگاه مرجع تقلید به جامعه خدمت کنید؟ چرا مسیر مستجاب‌الدعوه بودن را انتخاب کردید؟

استاد اندکی تأمل کردند و سپس فرمودند:

«هر انسانی باید ببیند خداوند او را برای چه کاری آماده کرده و نیاز زمانه در کدام نقطه بیشتر احساس می‌شود.

من وقتی به جامعه نگاه کردم، دیدم بحمدالله مراجع تقلید فراوانی وجود دارند؛ عالمان بزرگی که سال‌ها درس خوانده‌اند، زحمت کشیده‌اند و در عرصه‌ی تبیین احکام الهی، پاسخ‌گویی به مسائل شرعی و هدایت فکری مردم مشغول خدمت هستند.

در این میدان، کمبود چندانی احساس نمی‌شد؛ بلکه می‌توان گفت تعداد کسانی که این مسئولیت را بر عهده دارند، از نیاز جامعه نیز بیشتر است.

اما در کنار این واقعیت، مسئله‌ی دیگری را مشاهده کردم.

دیدم مردم، فقط به احکام شرعی نیاز ندارند؛ بسیاری از آنان با دردها، نگرانی‌ها، گرفتاری‌ها، بیماری‌ها، بن‌بست‌ها، مشکلات خانوادگی، مالی و روحی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. انسان‌هایی را می‌دیدم که شب‌ها با اشک می‌خوابند و صبح‌ها با غصه از خواب برمی‌خیزند. افرادی را می‌دیدم که راه‌ها را رفته‌اند، درها را زده‌اند، اما هنوز گرهی از کارشان باز نشده است.

در چنین شرایطی احساس کردم کسانی که بتوانند حاجت‌ها، دردها و نیازهای این بندگان را به شکلی صحیح، خالصانه و نتیجه‌بخش به درگاه خداوند متعال عرضه کنند، بسیار اندک هستند؛ بلکه تقریباً وجود ندارند.

به همین دلیل، احساس وظیفه کردم که در این مسیر قدم بردارم.

من به این نتیجه رسیدم که اگر بتوانم واسطه‌ی دعا برای گرفتاران باشم، اگر بتوانم دست نیازمندی را به سوی رحمت الهی هدایت کنم، اگر بتوانم برای دل‌های شکسته دعا کنم و وسیله‌ای برای گشایش بندگان خدا باشم، خدمت بزرگی انجام داده‌ام.

برای من، اصلِ موضوع، خدمت به مردم بود؛ نه عنوان، نه جایگاه و نه شهرت.

هر جایگاهی که بتواند انسان را به بندگان خدا نزدیک‌تر کند و نفع بیشتری به مردم برساند، ارزشمند است. من نیز تشخیص دادم که وظیفه‌ام در این مسیر است؛ مسیری که محور آن، دعا برای مردم، همدردی با گرفتاران و طلب رحمت و گشایش برای بندگان خداست.»

سپس استاد فرمودند:

«گاهی یک دعای مقبول، گرهی را باز می‌کند که سال‌ها بسته مانده است. من احساس کردم وظیفه‌ی من، حضور در همین میدانِ گره‌گشایی و دعا برای بندگان خداست.»

و در پایان افزودند:

«آنچه اهمیت دارد، خدمت است؛ نه نامِ جایگاه. هر کس باید ببیند خداوند او را برای کدام خدمت برگزیده است. من نیز وظیفه‌ی خود دیدم که از جایگاه دعا برای مردم، به بندگان خدا خدمت کنم و تا جایی که می‌توانم مرهمی بر دل‌های خسته و امیدی برای چشم‌های منتظر باشم.»

دعا یا مرجعیت؟!

ارتباط با ما در پیام‌رسان‌های زیر: